اي پسر از يار بد بپرهيز كه همچون شمشير است منظري زيبا و اثري زشت دارد . اي پسر مبادا كه موري از تو زيرك تر باشد كه او در تابستان قوت زمستان را جمع آورد (و تو غافل باشي) ... اي پسربه سلطان هنگام خشم وبه دريا به هنگام مـَد ، نزديك مشو ، اي فرزند پرهيز را سرمايه ساز تا بي هيچ بازرگاني تو را سودها باز آورد . اي فرزند با آنكه كارآزموده اي ، در كارها ، مشورت كن كه او ، راي وانديشه را كه خود گران خريده است و رايگان به تو عرضه خواهد كرد . اي فرزند آنكه مي گويد بدي را با بدي مي توان فرو نشاند دروغگوست ، اگر راست گويد دوباره آتش افروزد و سپس بنگرد كه آيا يكي از آن دو مي تواند ديگري را فرو نشاند ، نيكي است كه بدي را دفع تواند كرد چنانچكه جز آب آتش را فرو نمي نشاند .

چون در نماز باشي نگاه دار دل خود را ، چون در ميان خورش باشي نگاهدار گلوي خود را ، چون در ميان مردم باشي نگاه دار زبان خود را ، چون در خانۀ بيگانه باشي نگاه دار چشم خود را ، دو چيز را نيز ياد دار ، خدا و مرگ را و دو چيز را فراموش كن ، نيكي كه دربارۀ مردم كرده باشي ، وبدي كه دربارۀ تو كرده باشند .    

سلام خدا !

اِنَّ لِجوابِ الکِتابِ حقّاً کَرَدِّ السّلام

نگاهم یاد یاران کرده امشب

دلم یاد رفیقان کرده امشب

پاشنه ی کفش فرارو بر کشید      آستین همتو بالا زدو رفت

یه دفعه بچه شدو تنگ غروب       زد توو شیشه ی فردا زدو رفت

حیوونی تازگی آدم شده بود         به سرش هوای هوا زدو رفت

دفتره گذشته هارو پاره کرد          نامه ی فرداهارو تا زدو رفت

                   دل من زنده ها خیلی براش کهنه بودند

                   خودشو توو مرده ها جا زدو رفت

                   هوای تازه دلش میخواست ولی    آخرش توو غبارا زدو رفت

                    دنبال کلید خوشبختی میگشت   خودشم قفلی رو قفلا زدو رفت

    به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور
    به همان سبز صميمي ، به همبن باغ بلور

    به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري
    که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري

    به همان زل زدن از فاصله دور به هم
    يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم

    به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو
    به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو

    به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت
    به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت

    شبحی چند شب است آفت جانم شده است
    اول اسم کسی ورد زبانم شده است

    در من انگار کسی در پی انکار من است
    یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

    یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش
    می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

    آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده
    بر سر روح من افتاده و آوار شده

    در من انگار کسی در پی انکار من است
    یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

    یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش
    می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

    رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است
    اول اسم کسی ورد زبانم شده است

    آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست
    راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

    اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست
    پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

    حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش
    عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

    آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود
    آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

    اینک از پشت دل آینه پیدا شده است
    و تماشاگه این خیل تماشا شده است

    آن الفبای دبستانی دلخواه تویی
    عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

پرنده مهاجر...

تو بارون که رفتی...

دنبال خودت نگرد...

خدا جون...

جنگل بدون ریشه...

چوب خط...

دلتنگی...

گل من...

خدایا 

من ازاین دنیا یکبار گذر خواهم کرد

پس بگذار هر کار خوبی که می توانم انجام دهم

یا هر محبتی که می توانم به هر انسانی نشان دهم

خدایا کمک کن تا از هم اکنون شروع کنم

و اجازه نده که از آن غفلت و دوری کنم

چون من دیگر از این راه گذر نخواهم کرد